ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

"Καρφιά στο φράχτη"

Κανένας σάπιος λόγος ας μη βγαίνει από το στόμα σας, αλλά όποιος είναι καλός για οικοδομή τής ανάγκης, για να δώσει χάρη σ' αυτούς που ακούν. Εφεσίους 4:29

Κάποτε ήταν ένα μικρό αγόρι το οποίο είχε έναν άσχημο χαρακτήρα και θύμωνε πάρα πολύ εύκολα· θύμωνε με το παραμικρό. Ο πατέρας του του έδωσε μια τσάντα με καρφιά και του είπε κάθε φορά που θα έχανε την αυτοκυριαρχία του και θα θύμωνε, θα έπρεπε να καρφώσει ένα καρφί στην πίσω πλευρά του φράχτη τους. Την πρώτη ημέρα το αγόρι κάρφωσε 37 καρφιά επάνω στο φράχτη. Τις επόμενες βδομάδες, καθώς το αγόρι με προσπάθεια μάθαινε να ελέγχει τα λόγια του και το θυμό του, ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε καθημερινά όλο και μίκραινε. Το αγόρι κατάλαβε ότι ήταν ευκολότερο να ελέγχει το θυμό του από το να καρφώνει εκείνα τα καρφιά επάνω στο φράχτη.
Τελικά ήρθε μια μέρα που το αγόρι δεν θύμωσε καθόλου. Με χαρά το είπε στον πατέρα του και εκείνος του σύστησε να βγάζει ένα καρφί από το φράχτη για κάθε μέρα που θα μπορούσε να συγκρατήσει τα λόγια του και το θυμό του εντελώς. Οι μέρες πέρασαν και τελικά μια μέρα το αγόρι είπε στον πατέρα του πως όλα τα καρφιά είχαν φύγει από το φράχτη.
Τότε ο πατέρας πήρε το αγόρι από το χέρι και το οδήγησε στο πίσω μέρος του φράχτη. Του είπε τότε: τα κατάφερες πολύ καλά γιε μου, αλλά κοίταξε όλες αυτές τις τρύπες επάνω στο φράχτη. Ο φράχτης ποτέ δεν θα είναι ο ίδιος, όπως και πρώτα. Όταν λες πράγματα επάνω στο θυμό σου πάντα αφήνουν μια ουλή, πάντα αφήνουν κάποιο σημάδι όπως αυτά εδώ. Μπορείς να μπήξεις ένα μαχαίρι σε έναν άνθρωπο και μετά να το βγάλεις. Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πεις πως λυπάσαι και θα ζητήσεις συγνώμη· η πληγή παραμένει εκεί.»
Το μικρό αγόρι κατάλαβε πόση δύναμη είχαν τα λόγια του. Κοίταξε τον πατέρα του και είπε: «ελπίζω να με συγχωρέσεις πατέρα για τις τρύπες που άνοιξα επάνω σου.» φυσικά και θα το κάνω, του απάντησε ο πατέρας του.
Μια όμορφη ιστορία που θέλει να μας δείξει και να μας θυμίσει τη δύναμη που έχουν τα λόγια που ξεστομίζουμε καθημερινά και ειδικά σ αυτούς που αγαπάμε.
Πόσο όμορφα το διατυπώνει ο Ιάκωβος στην επιστολή του: η γλώσσα, είναι μικρό μέλος, όμως, κομπάζει για μεγάλα πράγματα. Δέστε, λίγη φωτιά πόσο μεγάλη ύλη ανάβει· και η γλώσσα είναι φωτιά, ο κόσμος της αδικίας. Έτσι, ανάμεσα στα μέλη μας, η γλώσσα είναι που μολύνει ολόκληρο το σώμα, και η οποία φλογίζει τον τροχό τού βίου, και φλογίζεται από τη γέεννα.
Mεγάλο και πολύ σοβαρό το θέμα της γλώσσας, το θέμα των λόγων που λέμε.
Ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε και απευθυνόμαστε στους γύρω μας, είτε είναι αδέρφια μας, είτε είναι συγγενείς μας, είτε είναι γείτονες και συνάδελφοι;
Είναι σίγουρο πως όλοι μας θέλουμε να μας μιλάνε και να μας αντιμετωπίζουνε ευγενικά, μιλώντας μας όμορφα και χωρίς θυμό. Γιατί όμως δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο με τους άλλους; Γιατί αφήνουμε το θυμό να μας παρασέρνει και να λέμε λόγια για τα οποία αργότερα μετανιώνουμε;
Ποιο είναι το περιεχόμενο των λόγων μου; Ποιο είναι το περιεχόμενο των δικών σου λόγων;
Πόσα καρφιά κάρφωσα σήμερα; Πόσα κάρφωσες εσύ αδερφέ μου κι αδερφή μου;
Ας είναι το κύριο αίτημα της προσευχής μας απόψε ίδιο με αυτό του ψαλμωδού: «Βάλε μου, Κύριε, φρουρά στο στόμα μου, φράχτη στη θύρα των χειλιών μου» (Ψαλμός 141:3).